74.47.pl

Nicolas Sarkozy

Nicolas Sarkozy
ur. 28 stycznia 1955 w Paryżu
23. Prezydent Republiki Francuskiej
Współksiążę Andory

Nicolas Paul Stéphane Sarközy de Nagy-Bocsa (ur. 28 stycznia 1955, w Paryżu), znany jako Nicolas Sarkozy – francuski polityk narodowokonserwatywny, obecny prezydent Republiki Francuskiej, od 24 listopada 2004 przewodniczący centroprawicowej partii politycznej Union pour un Mouvement Populaire (Unia na rzecz Ruchu Ludowego).

Były minister spraw wewnętrznych w rządzie Dominika de Villepin (do 26 marca 2007). Były deputowany do francuskiego Zgromadzenia Narodowego. Sprawował również funkcję ministra ekonomii, finansów i przemysłu oraz ministra spraw wewnętrznych.

Pochodzenie i wykształcenie
Syn węgierskiego imigranta (Paula Sarközy de Nagy-Bocsa) i Francuzki żydowsko-greckiego pochodzenia [1] – Andrée Mallah. Paul, wtedy jeszcze Pál, obawiający się represji jako hrabia, uciekł z Węgier przed komunistami do Francji, gdzie w 1949 poznał Andrée.

Ojciec Andrée i dziadek Nicolasa, Benedict, urodził się w Salonikach jako syn żydowskiego jubilera. W wieku 14 lat przybył do Francji do prestiżowej szkoły z internatem. Ukończył medycynę. W 1917 poślubił Adèle Bouvier, wdowę z burżuazji lyońskiej, dla której przeszedł na katolicyzm, aby spełnić wymagania przyszłych teściów. Benedict w Paryżu stał się uznanym urologiem i wenerologiem.

Paul porzucił Andrée w 1959 z trójką dzieci, w tym Nicolasem, oraz odmówił pomocy w utrzymaniu dzieci, mimo wzbogacenia się jako właściciel agencji reklamowej. Rodzina Nicolasa znalazła się pod opieką dziadka.

Nicolas ukończył prywatną katolicką szkołę średnią Cours Saint-Louis de Monceau w Paryżu. Jest absolwentem prawa na Université Paris X Nanterre oraz nauk politycznych w Institut d'Études Politiques de Paris (bardziej znane jako Sciences Po). Po zdaniu egzaminu państwowego, został prawnikiem specjalizującym się we francuskim prawie biznesowym.

Kariera polityczna

Karierę polityczną rozpoczął w wieku 22 lat, kiedy to został członkiem rady miejskiej miasta Neuilly-sur-Seine. W 1988 został deputowanym Zgromadzenia Narodowego. Od 1993 do 1995, sprawował funkcję ministra budżetu w rządzie, którym kierował Édouard Balladur.

W czasie kampanii prezydenckiej w 1995 roku Sarkozy poparł kandydaturę Balladura (który był bardziej liberalny od Chirac'a) razem z Bayrou. Po wygranej Jacques'a Chiraca Sarkozy stracił stanowisko ministra i znalazł się na marginesie władzy politycznej. W 2002 po reelekcji prezydenta Chiraca w wyborach prezydenckich, Chirac mianował Sarkozy'ego ministrem spraw wewnętrznych w gabinecie premiera Jeana-Pierre'a Raffarina.

Po reorganizacji rządu, 31 marca 2004, Sarkozy został przesunięty na stanowisko ministra ekonomii, finansów oraz przemysłu. Po dymisji Alaina Juppé z kierowania partią Union pour un Mouvement Populaire, Sarkozy zajął jego miejsce, obejmując stanowisko przewodniczącego 29 listopada 2004. 13 marca 2005, ponownie został wybrany na członka Zgromadzenia Narodowego (zgodnie z konstytucją Francji, zrezygnował z mandatu deputowanego, kiedy został ministrem w 2002). 31 maja 2005 po dymisji rządu premiera Raffarina, Sarkozy został ministrem spraw wewnętrznych w nowym rządzie premiera Dominika de Villepin. W listopadzie 2005 oskarżany był o brak zdecydowanych działań w związku z zamieszkami, jakie ogarnęły Francję.

Wybory w 2007

14 stycznia 2007 członkowie partii rządzącej zadecydowali większością 98,1% głosów, że Sarkozy zostanie jej jedynym kandydatem w wyborach prezydenckich we Francji w 2007. W celu skupienia się na kampanii prezydenckiej 26 marca 2007 Sarkozy odszedł ze stanowiska ministra spraw wewnętrznych, zastąpił go François Baroin.

22 kwietnia 2007 wygrał I turę wyborów prezydenckich we Francji z wynikiem 31,11%. W II turze 6 maja 2007 pokonał socjalistkę Ségolène Royal (z wynikiem sondażowym 53%) i został następcą Jacquesa Chiraca. Z uwagi na dużą różnicę między kandydatami Royal uznała publicznie zwycięstwo Sarkozy'ego. Jego zwycięstwo w Polsce zostało przyjęte pozytywnie, z wyjątkiem polityków lewicy: Ryszard Kalisz powiedział, że "Sarkozy będzie robił wszystko wszystko w interesie wielkiej Francji"[2].

Zaprzysiężenie na urząd Prezydenta Republiki Francuskiej odbyło się 16 maja 2007. Konstytucyjny upływ kadencji nastąpi 15 maja 2012.

Piotr Zaremba

Piotr Zaremba (ur. 1963 w Warszawie) – dziennikarz, publicysta, komentator polityczny.

Absolwent Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego. Pracował kilka lat jako nauczyciel historii w liceum, a także - w pierwszym roku prezydentury Lecha Wałęsy - w Biurze Bezpieczeństwa Narodowego. Na przełomie lat 1991/1992 rozpoczął pracę jako dziennikarz. Publikował w wielu gazetach i czasopismach, m.in. w "Życiu Warszawy", "Życiu", "Rzeczpospolitej", "Nowym Państwie", "Gazecie Polskiej", "Newsweeku", "Gazecie Wyborczej". Obecnie jest publicystą "Dziennika".

Autor książek: Młodopolacy – historia Ruchu Młodej Polski (2000), Alfabet Rokity (2004, wspólnie z Michałem Karnowskim, zapis wywiadu z Janem Rokitą), O dwóch takich... Alfabet braci Kaczyńskich (2006, zapis wywiadu z Lechem i Jarosławem Kaczyńskimi) oraz powieści sensacyjnej Plama na suficie (2004).

Maciej Rybiński

Maciej Rybiński (ur. 5 marca 1945 roku w Warszawie) – polski dziennikarz, publicysta, felietonista, komentator polityczny, ekonomiczny i społeczny, satyryk, scenarzysta, pisarz.

Studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, a w zawodzie debiutował jako dziennikarz sportowy. Później został felietonistą tygodnika studenckiego "itd.". Był jednym ze scenarzystów serialu "Alternatywy 4", jest także współautorem wielu kryminałów. Występuje w Kabarecie pod Egidą.

13 grudnia 1981 roku, po wprowadzeniu stanu wojennego, został aresztowany a władze PRL obłożyły go zakazem wykonywania zawodu po tym jak nie przeszedł "pozytywnej weryfikacji". Od września 1982 roku przebywał na emigracji: w Niemczech i w Wielkiej Brytanii. W czasach emigracji był współpracownikiem niemieckiej katolickiej agencji prasowej KNA, pracownikiem BBC World Service w Londynie, potem korespondentem BBC w Bonn i Brukseli. Maciej Rybiński pisał dla wielu pism emigracyjnych, m. in. "Kultury" paryskiej, "Kontaktu", "Dziennika Polskiego" i "Dziennika Żołnierza", "Orła Białego", "Poglądu".

W 1989 roku rozpoczął współpracę z "Rzeczpospolitą". Do Polski wrócił w listopadzie 1998. W 2002 roku został laureatem Nagrody Kisiela (nagrodę przyznano mu za to, że "pisze, bo myśli"). Jego felietony można przeczytać w tygodniku "Wprost".

W roku 1997 redaktor naczelny Gazety Wyborczej, Adam Michnik oskarżył Rybińskiego o plagiat artykułu z "Frankfurter Allgemeine Zeitung". Plagiatem miał być jego tekst pt. "Biznes wraca na Zachód" zamieszczony 3 maja 1997 w "Rzeczpospolitej". [1] Odpowiedzią Rybińskiego na ten zarzut był tekst "Ja znany plagiator" [2] w którym zwrócił uwagę na szereg nieścisłości w informacjach podawanych przez red. Adama Michnika i dziennikarza Gazety Wyborczej Pawła Wrońskiego.

18 listopada 2005 roku był uczestnikiem II Festiwalu Kryminału. Uczestniczył w Warszawie w dyskusji Zabili go i... – o akcji i sensacji w polskiej fikcji.

1 kwietnia 2006 roku opuścił "Rzeczpospolitą" i przeszedł do dziennika "Fakt".

Od 18 kwietnia 2006 w każdą środę i sobotę Dziennik publikuje jego felietony w cyklu "Żywa torpeda". Od września 2006 ma 3-minutowy felieton radiowy w Programie I Polskiego Radia w czwartki o 8.50 który drukuje Gazeta Polska. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i Stowarzyszenia Wolnego Słowa.

Bibliografia [edytuj]

* maj 2005 Brakujące ogniwo, wraz z Januszem Płońskim, Wydawnictwo SuperNOWA, ISBN 83-7054-170-4
* listopad 2005, Jestem, więc piszę. 2003-2005, Wydawnictwo UMCS, ISBN 83-227-2442-X

Rafał Ziemkiewicz

Rafał Aleksander Ziemkiewicz (ur. 13 września 1964 w Piasecznie), polski dziennikarz, publicysta, komentator polityczny i ekonomiczny oraz pisarz science-fiction, trzykrotny laureat nagrody im. Janusza A. Zajdla. Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim.

Pracował jako dziennikarz i publicysta m.in. w radiu Wawa, PR IV i "Gazecie Polskiej", gdzie kierował działem publicystyki. Był też gospodarzem programu publicystycznego Radia Tok FM. Od kilku lat jest niezależnym publicystą, chociaż nie ukrywał swych sympatii do Unii Polityki Realnej, w której kiedyś aktywnie działał, był nawet jej rzecznikiem prasowym i członkiem Rady Głównej. W 2005 roku odciął się jednak od tej partii i jej lidera Janusza Korwin-Mikkego. W roku 1995 został stypendystą National Forum Foundation. Pracował w krajowym biurze kongresowym amerykańskiej Partii Republikańskiej i wydziale prasowym jej stanowych struktur w Seattle.

Publikuje m.in. w "Newsweeku Polska" (stała rubryka Raz dokoła), "Rzeczpospolitej" (gdzie zastąpił Macieja Rybińskiego), "Gazecie Polskiej" (stała rubryka Zero zdziwień), Niezależnej Gazecie Polskiej, "Cinemie" (felieton "Poza press-kitem"). Współpracuje z TV Biznes i portalem Interia.pl (cykl felietonów A nie mówiłem), a od listopada 2005 także z Radiem Vox FM, w którym prowadzi poranny przegląd prasy. Za swoją publicystykę otrzymał w 2001 roku nagrodę Kisiela. Jego felietony ukazywały się także w "Najwyższym Czasie!" i "Przewodniku Katolickim", publikował też w tygodniku "Wprost". Od września 2006 do lutego 2007 prowadził w TVP 1 cotygodniowy program kulturalny Ring, wchodzący w skład pasma publicystycznego Jedynki Nie ma przebacz i ma 3-minutowy felieton radiowy w Programie I Polskiego Radia w poniedziałki o godzinie 8.50 oraz jest stałym komentatorem w radiowym programie publicystycznym W samo południe (niedziela, 12.10, Program I PR). W publicystyce reprezentuje poglądy prawicowe.

W kwietniu 2005 został członkiem honorowym stowarzyszenia KoLiber.

Jako pisarz SF debiutował opowiadaniem Z palcem na spuście w tygodniku "Odgłosy" (lipiec 1982). W tym samym roku za Cortex cerebri zdobył nagrodę w konkursie na opowiadanie SF organizowanym przez Naszą Księgarnię, "Młodego Technika", Młodzieżową Agencję Wydawniczą i klub SFAN oraz wyróżnienie za Pilota. Nagrodę im. Janusza A. Zajdla otrzymał za powieści Pieprzony los kataryniarza (1995) i Walc stulecia (1998) oraz za opowiadanie Śpiąca królewna (1996). Dwukrotnie otrzymał także nagrodę Śląskiego Klubu Fantastyki, Śląkfę, jako Twórca Roku (1990 i 1998). Był redaktorem naczelnym poświęconego fantastyce magazynu "Fenix". Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Igor Janke

Igor Janke (ur. w 1967 w Żaganiu) – polski dziennikarz, publicysta i komentator polityczny; dziennikarz "Rzeczpospolitej".

Janke był m.in. redaktorem naczelnym Polskiej Agencji Prasowej oraz publicystą i szefem działu politycznego "Rzeczpospolitej". Pod koniec 2005 i na początku 2006 r. był jednym z dziennikarzy przygotowujących nową, ogólnopolską gazetę codzienną opartą na bazie "Życia Warszawy". Gdy właściciel dziennika, Michał Sołowow zrezygnował z tego projektu, pojawiły się spekulacje, że Janke mógłby zostać nowym redaktorem naczelnym "Rzeczpospolitej". Wystąpił nawet w konkursie, ale z powodu nieporozumienia udziałowców na tym stanowisku pozostał dotychczasowy redaktor naczelny Grzegorz Gauden.

Od maja 2006 r. pracował w tygodniku "Wprost", pod koniec 2006 roku wrócił do "Rzeczpospolitej". Od połowy października 2006 razem z żoną Bogną kieruje Niezależnym Forum Publicystów Salon24.pl, gdzie prowadzi swój blog. Prowadził też program "Powiększenie" oraz Kuchnię polityczną (oba w TVP3). Odszedł z TVP 28 lutego 2007, po odwołaniu Bronisława Wildsteina z funkcji prezesa TVP. Od marca 2007 prowadzi wtorkowe wydanie "Poranka Radia Tok FM".

Klub Ronina - Salon Ziemkiewicza

Konserwatywna inteligencja razem
Salon Ziemkiewicza

-Wzięliśmy sobie do serca radę Jacka Kuronia i zamiast rozpędzać salon michnikowszczyzny, postanowiliśmy założyć własny - tak z uśmiechem Rafał Ziemkiewicz, felietonista "Rz", tłumaczy cel powstającego właśnie Klubu Ronina.

Drugi z organizatorów Józef Orzeł poważnie objaśnia: - Straszną rzeczą jest, gdy kontakt narodu z polityką ogranicza się do wypowiedzi polityków. Także prawicowe środowiska inteligenckie powinny przez media i działalność publiczną przedstawiać swoje poglądy zwykłym ludziom.

Przedwczoraj w warszawskiej restauracji Dekanta w obecności ponad 100 zaproszonych członków klub rozpoczął działalność. Zaśpiewał Ryszard Makowski, a dyskusje - tym razem o lustracji - trwały do północy. Ronin ma być wzorowany na klubach anglosaskich i zbierać się regularnie co tydzień. Jego nazwa oznacza w tradycji japońskiej rycerza słusznej sprawy nieznajdującego żadnego wodza, któremu warto byłoby służyć. Ziemkiewicz dodaje: -W IV RP to los szczególnie bliski patriotom i konserwatystom.

Kto będzie należał do klubu? -Ma zrzeszać tych, którzy samozwańczo zwą się Polską elitą prawicową czy konserwatywną. Mówiąc wprost, zaprosimy tych, których lubimy. Na pewno nie będziemy psuć sobie humoru widokiem kogoś, kto brata się z komunistami - wyjaśnia Ziemkiewicz. I choć Orzeł puentuje: - Wszyscy na prawo od Igora Janke mile widziani - obaj inicjatorzy podkreślają, że znajdzie się miejsce także dla Ryszarda Bugaja, "lewicowego samuraja bez pana". Na razie zaproszono 260 osób, głównie dziennikarzy, artystów, naukowców i menedżerów. Inicjatorzy wykluczyli z członkostwa czynnych polityków - mogą być zapraszani tylko jako dyskutanci.
Łukasz Cybiński